رو به آسمان قله سرش میان سنگهای سرد جای گرفت.

دم دمای غروب منتظر تماس آذر بودم که صدای تلفن پرتم کرد :

_ سلام داوود جان ! عبادم.

_ به به! عباد خان.....

((می خواست بره دماوند. نفهمیدم دماوند رفتن اونم بهمن ماه، آخه چی رو میخواد ثابت کنه؟ پرسیدم این وقت سال؟

_ خب دماوندِ هر فصلی یه جوره -تازه مال زمستون بلندترینه اوناس ...... امشب میتونم ببینمت ؟

قرارمون شد برای دفه بعد.

اون شب پیش آذر سر هر موضوعی که حرف زدیم ، در کمال تعجب همه جوره پایه بود .

نمیدونم چندم مرداد ماه سال بعد ، یکی از دوستای مشترکمون رو میبینم :

_ کجا میرین ؟

_میریم دماوند.البته این بار گروه تجسس فدراسیون قراره کومکمون کنه!

یاد حرفِ اون شب آذر افتادم که میگفت : ((خدا نکنه! ))

یه شعرم از موسی طیبی دوست بزرگوارم